معرفی وبلاگ
ما باید این توجه را هیچوقت از خود بیرون نکنیم، از مغز خود بیرون نکنیم که ما بندگان خدا هستیم و در راه او و در سبیل او حرکت می کنیم و پیشروی می کنیم. اگر شهادت نصیب شد، سعادت است و اگر پیروزی نصیب شد سعادت است. حضرت امام خمینی (ره)
دسته
لینک دوستان
سنگر همرزمان
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 279284
تعداد نوشته ها : 211
تعداد نظرات : 27
Rss
طراح قالب
GraphistThem244

خبرگزاری پارس با مخابره این خبر افزود: «به کسانی که در هدف یا نزدیکی این گلوله ‏های سمی قرار می‏گیرند، حالت تشنج دست می‏دهد، بی‏حال می‏شوند، روی زمین می‏افتند، صورت خود را به خاک می‏مالند و سپس جان خود را از دست می‏دهند.

این گلوله ‏ها شبیه گلوله تفنگ 75-M هستند و پس از خروج از دهانه تفنگ، گاز بنفش رنگی از آن خارج می‏شود» . مدتی بعد، هفته‏ نامه فارن ریپورتچاپ لندن نام نوع این گاز سمی را V خواند و نوشت: «عراق در جنگ خود علیه ایران، از یک نوع گاز مهلک فلج کننده اعصاب استفاده می‏کند که گفته می‏شود این گاز از انواع V می‏باشد که مراکز اعصاب را از کار می‏اندازد و شخص را فلج می‏کند.

این گاز به قدری کشنده است که تنها در صورت تماس چند قطره از آن با پوست بدن، موجب مرگ می‏شود، مگر این که شخص در خلال پنج دقیقه نخست تماس این گاز با پوست، آتروپین به خود تزریق کند.

این گاز را روسیه و آلمانشرقی به طور مشترک تهیه کرده‏اند و در حال حاضر، در تعدادی از کشورهای اروپای شرقی نیز تولید می‏شود. گفته می‏شود این نوع گاز را آلمان شرقی در اختیار عراق قرار می‏دهد.» گاز فلج کننده اعصاب برای نخستین بار در ژانویه سال 1980( زمستان سال 1359)، در جبهه‏ های اهواز و دزفول - که از نقاط مهم استراتژیکی به شمار می‏آیند - و در جریان حمله ناموفق ایرانیان، از سوی عراق مورد استفاده قرار گرفت و به شهادت صد تن از نیروهای ایرانی منجر شد.

در برخی از منابع فارسی، آمده است که حمله شیمیایی عراق به منطقه بین هلاله و نی خزر واقع در پنجاه کیلومتری غرب ایلام در تاریخ 23 / 10 / 1359  ( 13 ژانویه سال 1981) نخستین حمله شیمیایی ثبت شده در سازمان ملل متحد است، اما در اسناد منتشر شده سازمان ملل، هیچ گونه اشاره‏ای به این موضوع نشده و احتمالا جمهوری اسلامی ایران در این زمینه، مکاتبه ‏ای با دبیر کل یاشورای امنیت نداشته است.

به هر حال، در شش ماه نخست جنگ، ارتش عراق به طورپراکنده از گازهای سمی استفاده کرد، ولی به استثنای یکی دو اطلاعیه تبلیغاتی وزارت امور خارجه ایران، به هیچ گونه واکنشی جدی چه از سوی جمهوریاسلامی ایران و چه از سوی مجامع بین‏المللی و جامعه جهانی رو به رو نشد.

با ورود جنگ به سال 1360، به علت رکود حاکم بر جبهه‏ ها در نتیجه بحران سیاسی - داخلی ایران، در شش ماهه نخست این سال، اخباری از کاربرد گازهای سمی در جبهه‏ های جنگ انتشار نیافت، اما با رفع بحران سیاسی در داخل کشور و فعال شدن مجدد نیروهای ایران در جبهه‏ های جنگ، عراق این بار استفاده از سلاح شیمیایی را شدت بخشید و در جریان شش ماهه دوم  سال،بیش از چهار بار در مناطق جنگی هویزه، ارتفاعات الله اکبر، پل نادری و خرمشهر علیه نیروهای ایران از گاز سمی استفاده کرد.

باید یادآور شد که گلوله‏ های شیمیایی را توپخانه یا خمپاره به سوی مراکز تجمع نیروهای ایران شلیک کردند.متأسفانه تاکنون، هیچ گونه آماری از تعداد تلفات و مصدومان این حملات انتشار نیافته است و تنها، گزارش‏های پراکنده‏ای از بستری شدن تعدادیاز مجروحان این حملات در بیمارستان‏ها وجود دارد که البته، دقیق نیز نیستند.

در این سال، با وجود قطعی بودن کاربرد جنگ افزارهای شیمیایی از سویعراق علیه نیروهای جمهوری اسلامی در جبهه‏ های جنگ، دستگاه دیپلماسی ایران کم‏ترین تحرکی در این زمینه نداشت، در حالی که طرف عراقی کوچک‏ترین تحرکات نیروهای ایران را با اغراق بسیار و دروغ پردازی به شورای امنیت سازمان ملل یا دبیر کل گزارش می‏داد و خواستار ثبت و نشر آن به منزله سند سازمان ملل می‏شد.

بی ‏تردید، ارتش عراق با توجه به شناختی که از کارآیی جنگ افزارهای شیمیایی داشت و به تدریج خود را به ادوات و تجهیزات آفندی و پدافندی مجهز کرده بود، در طول دوره آزادسازی، از این گونه سلاح‏ها استفاده کرده است، بهویژه در مقابل تاکتیک‏ های نظامی جمهوری اسلامی ایران که به نیروهای پیاده فاقد تجهیزات حفاظتی در مقابل سلاح‏های شیمیایی متکی بود.

با وجود این، مخفی کاری دوران جنگ سبب شد که در این زمینه، کم‏ترین اطلاعات موجود انتشاریابد. به همین دلیل در این مقطع از جنگ، خلأ اطلاعاتی فاحشی درباره کاربردجنگ افزارهای شیمیایی از سوی عراق در جبهه‏ های جنگ و میزان تلفات آن دیده می‏شود.

در کنار پنهانکاری زمان جنگ، چنین به نظر می‏رسد که مقامات تصمیم گیرنده و فرماندهان نظامی در جمهوری اسلامی ایران نقش تعیین کننده سلاح‏هایشیمیایی را در تغییر توازن در جنگ درک نکرده یا آن را نادیده گرفته‏ اند.

شواهد زیادی برای این ادعا وجود دارد از جمله این که جمهوری اسلامی ایران، تنها پس از عملیات رمضان که در آن، عراق برای نخستین بار کاربرد نیمه گسترده گازهای سمی را تجربه کرد، به فکر تجهیز نیروهای پیاده به تجهیزات حفاظتی افتاد و تا پیش از این زمان، کار جدی‏ای در این باره انجام نداده بود.

منبع: کتاب جنگ ایران و عراق، کاربرد سلاح شیمیایی


X