معرفی وبلاگ
ما باید این توجه را هیچوقت از خود بیرون نکنیم، از مغز خود بیرون نکنیم که ما بندگان خدا هستیم و در راه او و در سبیل او حرکت می کنیم و پیشروی می کنیم. اگر شهادت نصیب شد، سعادت است و اگر پیروزی نصیب شد سعادت است. حضرت امام خمینی (ره)
دسته
لینک دوستان
سنگر همرزمان
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 214121
تعداد نوشته ها : 127
تعداد نظرات : 26
Rss
طراح قالب
GraphistThem244

 
در 1 سپتامبر 1988، سازمان ملل متحد گزارشی را درباره اسیران جنگی منتشر کرد. طبق این گزارش، ایران نزدیک به هفتاد هزار عراقی و عراق حدود نصف این تعداد ایرانی را در اختیار داشت. هم چنین، سازمان ملل با اشاره به این که تلقین یا هدایت معنوی ایران اساسا از فشارهای روحی قابل تشخیص نیست اعلام کرد که حدود چهارده هزار اسیر عراقی به حامیان [امام] آیت الله خمینی (ره) تبدیل شده‏اند. با وجود این که سازمان ملل هیچ تلقین برنامه‏ریزی شده‏ای را برای اسیران عراقی به دست نیاورد، اما براساس برخی از مدارک روان شناسانه این تلقین وجود داشت. افزون بر این تعداد از اسیران جنگی که سازمان ملل متحد آنان را شناسایی کرده بود، عراق ادعا می‏کرد که، ایران بیش از سی هزار اسیر جنگی عراق را که کمیته بین المللی صلیب سرخ آنها را ثبت نام نکرده است، اختیار دارد.  البته، باید یادآور شد که ایران نیز ادعا می‏کرد که عراق هفتصد تن از ایرانیان را بعد از توافق درباره آتش بس بوده است ... .
ایران و عراق به علت نقض حقوق بین الملل و رفتار ناشایست با اسیران جنگی از یکدیگر انتقاد می‏کردند. وزیر خارجه عراق بارها ادعا کرد که در طول جنگ و بعد از آن، ایران کنوانسیون ژنو   را درباره اسیران جنگی رعایت نکرده و از شیوه‏های ددمنشانه‏ای نظیر قتل، شکنجه و تهدید روانی علیه اسیران عراق استفاده کرده است.  در مقابل، ایران نیز به همین ترتیب رفتار عراق را با اسیران جنگی محکوم کرد و در گزارشی اختصاصی، به نام گزارشی در زمینه رفتار بد عراق با اسرای ایرانی آنها را به تصویر کشید. باید یادآور شد که ایرانیان برای اثبات ادعای خود علیه عراق از این گزارش به منزله یک سند استفاده می‏کنند. هم چنین، هر دو طرف علیه اتباع خود که با دشمن همکاری می‏کردند دست به اقدامات به شدت افراطی زدند، از این نظر، اقدامات عراق علیه کردهایی که با ایران همکاری می‏کردند،  باید در کنار اقدامات ایران علیه به اصطلاح ارتش آزادی بخش ملی  (منافقین) که پس از آتش بس به داخل ایران حمله کردند، ارزیابی شود. 
بحث اسیران جنگی از زمان توافق آتش‏بس ، بین ایران و عراق اختلاف ایجاد می‏کرد. ماده 3 قطع نامه 598 مصرانه می‏خواهد که اسیران جنگی آزاد شوند و بی درنگ پس از قطع مخاصمات فعال کنونی، براساس کنوانسیون سوم ژنو 12 اوت 1949، به کشور خود باز گردانده شوند. وقتی در 20 اوت 1988، مخاصمات با برقراری آتش بس مؤثر پایان یافت. در 23 اوت 1988، کمیته بین المللی صلیب سرخ طی نامه‏ای به دو طرف، تعهد آنها را به بازگرداندن اسیران جنگی به کشورهایشان یادآور شد. طبق گزارشی، عراق در 17 سپتامبر طی نامه‏ای به آن پاسخ مثبت داد، اما ایران از دادن پاسخ خودداری کرد. قبل از آغاز دور سوم گفت و گوها، کمیته بین المللی صلیب سرخ در 4 اکتبر 1988 با فرستادن یادداشتی به دو طرف از آنها درخواست کرد تا طبق مفاد قطع نامه 598، در چارچوب ماده 118 کنوانسیون 1949 ژنو اسیران جنگی را آزاد کنند. بنابر گزارشی، عراق موافقت خود را با این پیشنهاد اعلام کرد، اما ایران با بیان این نکته که مخاصمات هم چنان باقی مانده و بدون عقب نشینی کامل عراق از تمام سرزمین ایران پایان نمی‏گیرد، از قبول پیشنهاد خودداری کرد.در 5 مارس 1989، صدام حسین، در نامه‏ای خطاب به سازمان پیشرفت‏های بین المللی  اعلام کرد که عراق به دلایل بشردوستانه و مشروع، بدون در نظر گرفتن نتایج مذاکرات صلح و بی اعتنا به میزان پیشرفت در رسیدن به یک صلح جامع و پایدار برای تبادل اسیران جنگی آمادگی دائم دارد 
از ایران نیز خواسته شد تا تبادل اسیران جنگی را قبول کند، اما در چارچوب قطع نامه 598، تهران تا عقب نشینی عراق از تمام سرزمین ایران در مقابل مبادله کامل اسیران ایستادگی کرد.
در حالی که هنوز توافق برای مبادله اسیران جنگی مبهم بود، طی سومین دور گفت و گوها دو کشور درباره پیشنهاد کمیته بین المللی صلیب سرخ برای مبادله اسیران بیمار و مجروح به صورت درصدی به توافق رسیدند. توافق نوامبر 1988 آزادی 1158 تن از اسیران عراقی و 411 تن از اسیران ایرانی را خواستار بود . انتظار می‏رفت در صورت آزادی 115 اسیر عراقی و 41 اسیر ایرانی در هر روز، مبادله اسیران جمعا ده روز به طول انجامد. ایران مبادله اسیران جنگی را که باید از 24 نوامبر آغاز می‏شد، تا 27 نوامبر به تعویق انداخت؛ زیرا، مدعی بود که عراق از آزادی کردن اسیران به تعداد مورد توافق خودداری می‏کند. طی سه روز نخست، ایران گروه 51 ،52 و 52 نفری و عراق سه گروه 18 ،19 و 19 نفری را آزاد کردند. در نتیجه، 155 اسیر عراقی و 56 اسیر ایرانی آزاد شدند. عراق که تحت حمایت کمیته بین المللی صلح صلیب سرخ قرار داشت ایران را به دلیل تغییر در شمار اسیران مورد توافق برای مبادله، سرزنش کرد. ایران در دفاع از عملکرد خود، گفت: «بیست تن از اسیران از برگشت به عراق خودداری کرده‏اند؛ 61 تن از آنان مسترد شده‏اند؛ 
تصمیم گیری درباره سی تن دیگر هنوز نامشخص است؛ شصت تن از آنان بدون اطلاع صلیب سرخ از سوی مقامات ایرانی آزاد شده‏اند (اما به دولت عراق تحویل داده نشده‏اند)؛ هویت دوتنشان هنوز نامشخص است؛ هشت تن نیز از اردو برنگشته‏اند؛ دو تن هم فوت کرده‏اند؛ و درباره یک اسیر مصری نیز هنوز تصمیمی گرفته نشده است».
توضیح مقام‏های ایرانی نشان دهنده مشکلاتی بود که اسیران جنگی با آن رو به رو بودند، به ویژه اگر درجه بالایی از نبود اعتماد نیز بین دو طرف وجود داشته باشد، به اضافه درباره سلامتی اسیران مبادله شده پرسش‏های زیادی مطرح بود. طبق گزارش ایران بعضی از اسیران عراقی آزاد شده بعد از انتقال به یک اردوگاه ویژه در حبانیه بازجویی، مسموم و شکنجه شده‏اند. با این که ایران و عراق برای توافق درباره مبادله اسیران بیمار و معلول احترام ناچیزی قائل شدند، اما هر دو متعاقبا تعداد درخور توجهی از این اسیران را به صورت یک جانبه آزاد کردند. هر چند که اعداد و ارقام متفاوت‏اند، در 10 آوریل 1989، خبرگزاری جمهوری اسلامی گزارش داد که ایران به دنبال آزادی هفتاد عراقی مجروح یا بیمار، در نوزده مرحله، 1346 اسیر جنگی عراقی ناتوان را آزاد کرده، اما عراق تنها 949 اسیر جنگی ایران را که که 459 تن از آنها غیر نظامی بوده‏اند آزاد کرده است. علی رغم آتش بس، تقریبا صد هزار اسیر جنگی در اسارت به سر می‏بردند و به نظر نمی‏رسید که بدون عقب نشینی عراق از قلمروی ایران در وضعیت آنها تغییری رخ دهد. البته، باید یادآور شد که این عقب نشینی نیز بدون حل اختلاف بر سر مرز شط العرب انجام نمی‏شد.
منبع: کتاب ایران، عراق و مذاکرات آتش بس

 
صدر اسلام اسلحه و مهمات غلبه نکرد بر دو تا امپراتوری به آن عرض و طول، برای اینکه اسلحه نداشتند مسلمین، هر چند تایشان یک شتر داشتند، چند تایشان یک اسب، شاید در همه لشکرشان چند تا اسب بود، شمشیر کندی یا تیزی. آن طرف چه امپراتوری ایران و چه امپراتوری روم دارای همه چیز بودند تمام ساز و برگهای جنگی که در آن وقت در اختیار آنها بود مجهز به همه‏ی جهازهای جنگی بودند، لکن فقط یک چیز را نداشتند و آن ایمان، چون ایمان نداشتند باید در بعضی از جنگها آنها را امر می‏کردند که ببندند به هم این ارتش خودشان را که فرار نکنند، با زنجیر اینها را به هم می‏بستند از قراری که در تاریخ هست و می‏آوردند در جبهه جنگ. امروز هم برادرها شما بدانید این را که مخالفین ما همه چیز دارند الا ایمان و شما ایمان دارید که فوق همه چیز است و بحمدالله همه چیز هم دارید.منبع: کتاب جنگ و دفاع در اندیشه امام خمینی

X